Broccoli, regen en suïcidale honden

Hallo, daar zijn we weer!! Veel leesplezier met het (korte) reisverslag uit Guyana!

We waren vergeten onze potten pindakaas, pasta en apelstroop in te checken op het vliegveld van Trinidad, dus die kwamen, ook na uitleg wat voor lekkers het allemaal was, niet mee het vliegtuig in. Daar ging ons ontbijt/lunch voor de komende week :-( Het vliegtuig vertrok zowaar te vroeg en de piloot babbelde steeds gezellig door de intercom over de wolken en over de jungle onder ons, die er trouwens vanuit de lucht uitzag als een oneindig broccoli-veld. Het vliegveld ligt ook midden in het regenwoud. Dus wat heb je dan bij aankomst? Regen! Guyana is ruim 5 keer zo groot als Nederland, maar meer dan 80% van het land is bedekt met oerwoud.

De taxichauffeur in T&T die ons naar het vliegveld had gebracht reed als een malloot door telkens totaal onnodig op de rem te trappen, maar de bestuurder van het minibusje dat ons nu naar het centrum van Georgetown bracht kon er ook wat van. Onze reisgids zit er nog wel eens naast qua beeldvorming. Dit keer echter niet. Uit de speakers knalde keiharde muziek, waarbij de radiopresentator zijn best deed om leuke liedjes zo veel mogelijk te verpesten met onsamenhangende mededelingen, door hard mee te zingen met zijn rastastem en door er lukraak wat ‘woop-woop’ en ‘boejakka-boejakka’ kreten uit te gooien. En dit dus een uur lang, kei- en keihard! De chauffeur deed een duit in het zakje door, ondanks de regen, een poging te doen een etappe te winnen van de bekende Dakar-rally die dit jaar i.v.m. oorlog in Afrika in Zuid-Amerika is gehouden. Wonder boven wonder kwamen we heelhuids aan achter de markt in Georgetown.

Georgetown (05-02 t/m 07-02)
In de kuststrook wonen zo’n beetje alle 775.000 inwoners. Eenderde hiervan woont in de hoofdstad. De stad heeft voor toeristen weinig te bieden. De ‘points of interest’ zijn de markt en de houten kerk. De markt zagen we bij aankomst en die zag er op z’n zachts gezegd niet heel gezellig uit en de kerk zagen we vanuit de taxi die ons naar ons ‘hotel’ bracht. De kerk is overigens een van de hoogste gebouwen in de stad die eigenlijk alleen maar laagbouw kent, waarschijnlijk doordat alles van hout is. Zo ook ons hotel. Als je dan via een restaurant/bar die als slogan ‘Jerries all night long’ heeft het hotel moet betreden, weet je al dat er van slapen weinig terrecht zal komen. Via een trap achter de toonbank kwamen we op de 1e verdieping bij een onbemande receptie. Uiteindelijk hebben we van iemand in de bar toch een kamersleutel gekregen. De winkels zaten dicht, want het was zondag en ze zouden pas dinsdag open gaan omdat maandag een moslim-feestdag was, dus bij de benzinepomp hebben we maar avondeten gehaald (lees: 1 zak chips en 1 bus pringles). Om te zorgen dat we ondanks de verwachtte geluidsoverlast toch konden slapen namen we ook maar 2 flesjes wijn van een euro mee. Konden we meteen een borrel doen op Guyana :-) Toen het maandagmiddag nog steeds niet ophield met regenen zijn we als echte bikkels met onze gele poncho’s (alsof we hier als blanken nog niet genoeg opvielen) toch maar een rondje om de kerk gaan lopen. Daar valt verder weinig over te zeggen.

Corriverton (07-02 t/m 08-02)
Op dinsdag was het weer een stuk beter, maar we besloten toch verder te reizen. Sommige dingen zijn voor ons al zo gewoon geworden dat we er niet eens meer bij stil staan en het dus ook niet in onze reisverslagen vermelden. Zoals bijvoorbeeld dat in Zuid-Amerika de zon altijd voor 19.00 onder gaat, dat we elke avond op muggenjacht moeten en de chaos op markten en busstations. In Georgetown vertrekken de bussen vanaf de markt, dus daar is het dubbel feest. Terwijl we nog in de taxi zitten zwaaien er al mensen van busmaatschappijtjes die ons in hun busje willen lokken. Bij het uitstappen staat er dan 10 tegen ons te schreeuwen en onze backpacks worden voordat we er erg in hebben meegenomen. Als we, met hulp van de taxichauffeur, een keuze hebben gemaakt worden we zo’n beetje ontvoerd naar een busje. De 9 ‘verliezers’ proberen ons nog steeds te overtuigen en snauwen elkaar van alles toe. Eenmaal goed en wel in het busje begint het wachten tot onze ‘winnaar’ voldoende mensen zijn busje in lokt, zodat deze vol raakt en we kunnen vertrekken. Dat wachten is niet vervelend omdat we onze ogen uit kunnen kijken. Op straat wordt van alles verkocht en ook door het raampje van ons busje wordt van alles aangeboden. Normale dingen als water en chips, maar ook minder voor de hand liggende zaken als tandenborstels, ondergoed en olijfolie. Ook de luid ruziënde buskaartjesverkopers zorgen voor het nodige vermaak. Zulke taferelen in combinatie met harde muziek en één grote, toeterende verkeers-chaos kom je in het georganiseerde Europa niet tegen en dat zullen we zeker gaan missen.

Maargoed. Toen we eenmaal vertrokken bleek deze chauffeur een stuk rustiger te rijden en het geluidsniveau en de muziekkeuze waren ook een stuk prettiger voor de oren. Het uitzicht onderweg verveelde niet. De weg loopt vanaf Georgetown langs de kust tot aan de rivier de Moleson Creek die de grens vormt met Suriname. Langs de hele route staan huizen die onder zo’n 80 aan elkaar gegroeide dorpjes vallen. Zodoende was er veel leven op en langs de straat. Suïcidale honden die ondanks het razende verkeerde op hun dooie akkertje de weg over staken, loslopende paarden, koeien, geiten, kippen en ezels, een boel fietsers (?) en een hoop volk waarvan we niet precies weten wat ze uitspookten. Het laatste ‘dorp’ van de route is Corriverton. Hier zijn een paar winkeltjes, een kerk, een moskee, een hindu-tempel (ja, ook Guyana is een gelovig land), hotels en restaurantjes te vinden. Wij zijn hier o.a. heen gegaan om toch nog wat anders dan Georgetown te zien.

En nu verder...
Tsja....We hebben in Bolivia en in een Peru al een jungletour gedaan, dus voelden we er weinig voor om dat in Guyana, waar het ook nog eens veel duurder is, opnieuw te doen. Te meer omdat we in Suriname nog op eigen houtje de jungle in willen trekken. De kuststrook kan ons ook niet echt bekoren, dus we hebben besloten Guyana al weer snel te verlaten. We gaan morgen(woensdag)ochtend met een veerpont de grens oversteken naar Suriname. We willen proberen gelijk door te reizen naar de oostkant, waar buurland Frans-Guyana ligt. Ook daar zullen we niet heel veel tijd doorbrengen, dus hou je mail in de gaten voor weer een nieuw verslag!

Wist-je-dat...
• ze in Guyana ook Engels praten?
• ze hier ook aan de verkeerde kant van de weg rijden?
• 1000 Guyaanse dollar (= €4) het grootste briefje is?
• je hier dus letterlijk met een pak geld over straat loopt?
• we bij het uitchecken van ons hotel in Georgetown opnieuw op zoek moesten naar iemand die ons geld wilde aannemen?
• toen we eindelijk iemand hadden gevonden hij ons onze NIET betaalde sleutelborg teruggaf en de kamer niet in rekening bracht?
• wij dit natuurlijk eerlijk toegaven en alles netjes hebben betaald?
• wij heel vaak wist-je-datjes vergeten op te schrijven?
• we bijvoorbeeld bij het verslag over T&T nog wilden zeggen dat daar iedereen, jong en oud, rasta-haren heeft?
• de foto’s te vinden zijn via http://bit.ly/zJVYV2 ?