Op de (zwarte) markt is uw gulden 'n daalder waard

Hallo, leuk dat je ons verslag weer leest. We hopen dat je een goede kerst hebben gehad. Die van ons was in ieder geval heel zonnig, maar daarover later meer. We beginnen bij het begin.

Voor Venezuela, alweer ons 10e land (echt waar Jos & Riet), werden we door een aantal andere reizigers gewaarschuwd. Zij vonden het er zo gevaarlijk, dat ze blij waren dat ze in het ‘veilige’ Colombia waren. Dat beloofde niet veel goeds. Nu is Venezuela het enige Zuid-Amerikaanse land waar nog een dictator aan de macht is. Namelijk Hugo Chavez. Hij staat bekend om zijn socialistische aanpak en zijn steun aan o.a. Khadafi en de Palestijnen. Op zich merken wij daar weinig van. Wat wij er wel van mee krijgen zijn maffe dingen als een tijdsverschil met NL van 5,5 uur i.p.v. gewoon 5 of 6 uur, dat je hier een tank, ja echt een hele tank, benzine hebt voor minder dan een euro en dat er een zwarte markt is voor het omwisselen van geld. Dat laatste was natuurlijk voor ons erg interessant. Als wij geld zouden pinnen bij een bank krijgen voor elke euro ongeveer 5,8 Bolivar. Als wij onze euros op de ‘zwarte markt’ omwisselen krijgen we per euro 10,8, dus bijna 2 keer zo veel. Het is hetzelfde munt- en briefgeld, maar dan meer. Nu is het niet zo dat je echt naar een of andere duistere markt moet om dit gedaan te krijgen. Je kan dit gewoon bij de receptie van een hostel of tourbureau doen. Het hoe en waarom is ons niet helemaal duidelijk, maar wij vinden het prima. We hebben dan ook zoveel mogelijk euro’s, dollars en Colombiaanse Pesos mee het land ingenomen en deze hier omgewisseld. Het is trouwens niet zo dat, nu onze euros bijna 2 keer zo veel waard zijn, alles hier heel goedkoop is. Het is meer dat als we de officiële wisselkoers zouden hebben alles vrij duur zou zijn. En nog even voor de slimmerikken; je kan de Bolivares niet voor de gunstige koers terug omwisselen naar euros en daarna op de zwarte markt er weer meer Bolivares voor terugkrijgen.

Mérida (13-12 t/m 15-12)
Nadat we via de ongure grensplaatsen Maicao (Col) en Maracaibo (Ven) het land waren binnengekomen en nadat onze tassen waren doorzocht en onze paspoorten op 6 verschillende plekken werden gecontroleerd, zijn we direct doorgereisd naar de stad Mérida in het westen. De stad is beroemd vanwege haar kabelbaan. Deze is de langste en hoogste ter wereld, maar is al jaren in onderhoud. Bovendien bouwen de Chinezen er momenteel een die deze zal overtreffen. Ook is er een ijssalon die het Guiness Book of Records heeft gehaald. Er is keuze uit maar liefst 900 smaken, waaronder vis, vlees, augurk en ui. Wij besloten het gewoontjes te houden en kozen voor de cocktailsmaken Caipirinha en Piña Colada, mmm! Verder is deze stad een uitvalsbasis voor tours naar de savanne ‘Los Llanos’, waar wij dan ook naar toe zijn gegaan.

Los Llanos (15-12 t/m 18-12)
We hebben al de nodige wildlife tours ondernomen, maar bij deze ‘expeditie’ zouden we naast dieren die we al in het wild hebben gezien, zoals kaaimannen, dolfijnen en capibara’s, ook de kans krijgen om anacondas en miereneters te spotten. Dat leek ons natuurlijk wel wat! De 1e dag van deze 4-daagse tour zaten we samen met een Fins stel en 2 Engelse kerels 8 uur lang opgepropt in een snikhete jeep en deze dag had verder weinig te bieden. Gelukkig viel er bij aankomst bij de ranch toch nog een miereneter te bewonderen. Heel grappig om zo’n beest met z’n grote staart en lange neus voorbij te zien waggelen.

Op dag 2 hebben we in de ochtend een boottocht gemaakt over een rivier met begroeide oevers waar het stikte van de kaaimannen, schildpadden, capibaras, reigers, ibissen en roofvogels. Ook kregen we nog roze dolfijnen en brulapen te zien. Er zaten zó veel dieren dat het bijna gewoon werd, ook omdat we al een soortgelijke tour door de Pampas van Boliva hadden gemaakt. Dat gevoel verdween ’s middags echter al weer snel toen we op ‘jeepsafari’ gingen. Bovenop het dak van de jeep reden we tussen de moerassige graslanden op zoek naar anacondas. Binnen no-time had gids Ramon er één gespot en samen met gids Juan gevangen. Wij mochten het 4-meter lange beest ook vasthouden en er trots mee poseren voor de camera. Wat gaaf! Miereneter gezien, anaconda gevangen; tour geslaagd! Het werd nog mooier toen Ramon even later ook nog een aantal baby-kaaimannetjes wist te vangen, waarmee wij wederom leuke kiekjes mochten maken. Ze piepten hard om hun moeder dus na de fotosessie hebben we ze weer vlug vrijgelaten. Daarna was het vooral genieten van het mooie uitzicht. De graslanden deden ons denken aan de Nederlandse polder. Maar dan met kaaimannen, grote watervogels en buffels.

Op de 3e dag stond er in de ochtend paardrijden op het programma. Opnieuw een leuke activiteit tijdens deze toch al afwisselende tour. In tegenstelling tot de paarden die we hebben bereden in Bolivia, Argentinië en Peru waren deze vrij wild. Ze waren jong en hadden niet al 1.000 keer hetzelfde rondje gelopen. Bovendien wilden deze paarden juist wel draven en galopperen. Als ware cowboys raceten we dan ook over de savanne. Toch waren we wel blij dat we na 2,5 uur hobbelen en stuiteren onze broze billekes konden laten rusten in een hangmat. Na de lunch (die in Nederland door zou kunnen gaan voor de hoofdmaaltijd van de dag) en de siësta (die je wel moet houden in deze hitte) gingen we op jacht naar ons avondeten. Onderweg naar de visplek spotte Ramon nog even een miereneter die hij vervolgens onze kant op joeg zodat we hem van dichtbij konden bekijken. Of dit allemaal even eco-friendly was laten we maar in het midden. Aangekomen op de visstek begonnen we direct onze hengel (lees: klosje hout met visdraad) uit te werpen in de hoop piranhas te vangen voor de maaltijd. Eerst leek het meer op piranhas voeren dan vangen, aangezien onze haakjes steeds zonder aas én zonder vis bovenkwamen. Toch lukte het op een gegeven moment en had Sander de eer de eerste te vangen.

Op de plek waar wij twee stonden hield een kaaiman onze verrichtingen nauwlettend in de gaten. Met zijn ogen en neus stak hij net boven het water uit en telkens als wij iets vingen probeerde hij het af te pakken. Hij kwam zo dichtbij dat Lotte hem letterlijk aan de haak heeft geslagen. Na enig trekken knapte de visdraad, dus waarschijnlijk zwemtie nu nog met een haak in zijn staart rond. Even later had de kaaiman dan alsnog succes en at hij een piranha van Lottes haak. Gelukkig kwam de haak los net voor de vis in de bek van de kaaiman verdween. Na ruim een uur hadden we met z’n zessen genoeg gevangen en Lotte bleek met 8 piranhas de ware viskampioen. Met bloed aan onze handen genoten we van de zonsondergang, waarna we terugkeerden naar de ranch.

De laatste dag van de tour restte slechts de terugreis naar Mérida. Wij besloten om halverwege de route uit te stappen in Barinas, omdat we vanuit daar makkelijker op onze volgende bestemming konden komen. Dit scheelde ons naast een boel tijd en geld ook de misselijkheid van het rijden door haarspeldbochten van het noordelijke uiteinde van het Andesgebergte.

Playa Colorado & Puerto La Cruz (19-12 t/m 21-12)
Via onze reisbijbel vonden we in het vissersdorpje Playa Colorado een hostel dat aan de buitenkant was afgwerkt met metalen golfplaten en daardoor meer op een bouwplaats leek. Hierachter ging echter een waar backpackersoord schuil waar een internationaal gezelschap een veel te duur 8-weeks programma volgde. Voordeel voor ons was dat de maaltijden bij de prijs inzaten. Vanaf het strand hebben we een klein boottourtje gemaakt naar 2 eilandjes die vlak voor de kust liggen en daar onze pas aangeschafte snorkels uitgetest. Op de eerste plek waren de golven vrij wild waardoor het koraal vooral pijnlijk was. Op de 2e duik-spot was het water een stuk rustiger en konden we genieten van de tientallen soorten vissen en het enigzins kleurloze koraal, wat dan wel weer mooie en grappige (hersenachtige) vormen had. De dag er na vertrokken we vanuit de havenplaats Puerto La Cruz per Ferry naar Isla de Margarita. De voorkant van de oude boot scharnierde naar boven open waardoor de voertuigen naar binnen konden rijden. Ook wij moesten aan deze kant naar binnen en via een roestig laadruim en een paar backpacker onvriendelijke metalen trappen kwamen we op het ouderwets aangeklede pasagiersdek. Aan boord waren honden, katten, kippen, hanen én dronkenlappen die alle geluiden van deze dieren luidruchtig na deden.

Isla de Margarita (21-12 t/m 29-12)
Een paradijslijk eiland, zo was onze verwachting. In het donker en in de regen kwamen wij aan in de haven. Per bus gingen we naar de belangrijkste stad, Porlamar. Vanaf de eindhalte was het slechts 4 blokken lopen naar ons hotel, toch werden we 2 maal door locals geadviseerd een taxi te nemen omdat het een onveilige buurt was. Het was immers ‘al’ 20.30 uur. Dus besloten we te gaan lopen :-) Langs dronkenlui, zwervers en straatafval bereikten we heelhuids onze slaapplaats.

De volgende ochtend pakten we al vroeg een bus naar de andere kant van het eiland waar het een stuk rustiger en mooier zou zijn. Helaas gestampte muisjes. Wat een schattig vissersdorpje had moeten zijn bleek in werkelijkheid een lelijk plaatsje. Ook hier puilde het uit van de alcoholisten. Men loopt hier gerust om 07.00 uur ’s ochtends al met een biertje over straat. Supermarkten veranderen in kroegen doordat er jeeps met enorme geluidsinstallaties in de achterbak met de klep open voor de deur parkeren en de nieuwe drankvoorraad al in de winkel wordt opgedronken. Dit dorp, Juan Griego, heeft zelf qua boulevard en strand weinig te bieden, maar ook het topstrand Playa El Agua is niet oogverblinden mooi. Wij brachten kerstavond en 1e kerstdag door tussen alle rotzooi, met 30 graden, in de brandende zon en zonder Wham, Mariah Carey en Flappie. We zijn niet eens een beetje in de kerststemming gekomen. Gelukkig vonden we op 2e kerstdag Playa Caribe. Dit is wel een leuk en schoon strandje, waar we onder het genot van een fles Likeur 43 en een bus Pringles een hele gezellige dag hebben gehad. Op onze laatste dag op het eiland hebben we waterpret gemaakt in het waterpark, dus het was niet allemaal ellende. Hier trouwens nog even een filmpje van glijdende Sander: http://bit.ly/v62a7y (klikkuh!)

En nu verder...
Over Caracas hebben we enkel slechte verhalen gehoord en probeerden we daarom te vermijden. We vliegen morgen vanuit de hoofdstad naar Willemstad (Curaçao) en om op tijd op het vliegveld te zijn moeten we er alsnog een nacht doorbrengen. So wish us luck!
Op Curaçao vieren we oud & nieuw en we huren er voor een maand een tweepersoonskamer in een studentenhuis en gaan, als het allemaal lukt, als vrijwilligers aan de slag voor Curaçao Animal Rights Foundation. Deze stichting zet zich in voor zwerfdieren en dat zijn op dit eiland vooral zwerfhonden en –katten. Vanuit de zonnige Caribiën wensen wij iedereen een spetterende jaarwisseling en een fantastisch nieuwjaar toe!

Wist-je-dat…
• de kaaiman eigenlijk veel te traag was om een piranha van de haak te eten?
• wij er daarom een voor z’n neus hebben gehouden zodat hij hem kon pakken?
• Ecuador, Colombia en Venezuela bijna dezelfde vlag hebben?
• er veel te veel vrouwen in een bikini-string lopen die dat eigenlijk niet zouden moeten doen?
• alcohol belastingvrij is op Isla de Margarita?
• wij een kerstkaarsje hebben gebrand voor Lottes overleden opa?
• we op Isla de Margarita niet eens een margarita hebben gedronken of een pizza margarita hebben gegeten?
• we er wél naar het liedje Margarita van Marco Borsato hebben geluisterd?
• je via www.carf.an meer te weten kan komen over Curaçao Animal Rights Foundation?
• de foto’s te vinden zijn via http://bit.ly/s0RDeG ? (en klik!)